⌂Ana Sayfa ☾Günlük Ayet ☾Cüzler
23
SURE

Müminun Suresi

Mehmet Okuyan • Kur’an Meal-Tefsir
← Önceki Sure Sonraki Sure →
⌄
⌄
00:00 / 00:00
1
Müminler elbette kurtulmuş (olacak)tır.
2
Onlar, salâtlarında (ibadetlerinde) huşu içinde (saygılı) olanlardır.[1]
3
Onlar boş (şeyler)den yüz çevirenlerdir.
4
Onlar arınmak için çalışanlardır.[1]
5
Onlar namuslarını koruyanlardır.
6
Ancak eşleri yani (evlilik yoluyla) meşru olarak sahip oldukları kişiler hariç;[1] şüphesiz ki onlar (eşleriyle ilişkilerinde) kınanmazlar.
7
Bundan öteye (geçmek) isteyenler ise haddini aşanların ta kendileridir.[1]
8
Onlar, emanetlerine ve sözlerine uyanlardır.[1]
9
Onlar, bütün ibadetlerini koruyanlardır.
10
İşte onlar, gerçek mirasçıların ta kendileridir.[1]
11
Firdevs[1] (cennetin)e mirasçı olacak olan bu kişiler orada ebedî kalıcıdır.
12
Yemin olsun ki biz insanı çamurdan (süzülen) bir özden yarattık.
13
Sümme onu sağlam bir yerde nutfe (zigot) hâline getirdik.
14
Sonra o nutfeyi (zigotu) ‘alaka (embriyo) yaptık. Sonra o ‘alakayı (embriyoyu) bir mudğa (et parçacığı) hâline soktuk; o et parçacığını kemiğe çevirdik; o kemiği de etle (kasla) kapladık. Sonra onu başka bir yaratışla oluşturduk.[1] Yaratanların en güzeli olan Allah çok yücedir.
15
Sonra, şüphesiz ki bunun ardından elbette öleceksiniz.
16
Sonra da şüphesiz ki kıyamet gününde diriltileceksiniz.
17
Yemin olsun ki üzerinizde yedi yol[1] yarattık. Biz yaratmaktan habersiz değiliz.
18
Gökten bir ölçüyle su indirip onu yerde durdurmaktayız. Şüphesiz ki onu gidermeye de gücümüz yeter.
19
Böylece o (su)yun sayesinde sizin yararınıza hurma bahçeleri ve üzüm bağları meydana getirdik. Bunlarda sizin için pek çok meyveler vardır; onlardan yiyorsunuz.
20
Sînâ Dağı (çevresi)nde yetişen bir ağaç daha (yarattık ki) bu ağaç hem yağ hem de yiyenler(in ekmeğin)e katık edecekleri (zeytini) verir.[1]
21
Şüphesiz ki hayvanlarda da sizin için ibret vardır.[1] Onların karınlarındakinden (sütlerinden) size içiriyoruz. Onlarda sizin için yararlar vardır; etlerinden de yiyorsunuz.[2]
22
O (hayvan)ların ve gemilerin üzerinde taşınıyorsunuz.
23
Yemin olsun ki Nuh'u elçi olarak kavmine göndermiştik de "Ey kavmim! Allah'a kulluk edin! Sizin için O'ndan başka ilah yoktur. (Hâlâ) takvâlı (duyarlı) davranmayacak mısınız?" demişti.
24
Bunun üzerine, kavminden kâfir olan yöneticiler şöyle demişlerdi: "Bu ancak sizin gibi bir adamdır (insandır).[1] Size üstün olmak istiyor. Allah (peygamber göndermek) isteseydi, elbette melekleri gönderirdi.[2] Biz önceki atalarımızdan böyle bir şey duymadık.[3]
25
Bu, yalnızca kendisinde cinlenmişlik bulunan bir adam (insan)dır.[1] (Öyle ise) bir süreye kadar onu gözetleyin (bakalım)!"
26
(Nuh) "Rabbim! Beni yalanlamalarına karşı bana yardım et!" demişti.[1]
27
Ona şöyle vahyetmiştik: "Gözlerimizin önünde ve vahyettiğimiz şekilde gemiyi yap![1] Emrimiz gelip de tandır kaynayınca her tür (canlı)dan iki çift ile -içlerinden (boğulacağına dair) aleyhinde söz geçen(ler) dışında- aileni ona (gemiye) bindir![2] Haksızlık edenler hakkında bana (herhangi bir şey) söyleme! Şüphesiz ki onlar boğulacaklardır."[3]
28
Sen beraberindekilerle birlikte gemiye yerleştiğinde de ki: "Bizi zalimler topluluğundan kurtaran Allah'a hamdolsun!"
29
De ki: "Rabbim! Beni bereketli bir yere indir! Sen (insanları uygun bir yere) indirenlerin en hayırlısısın."
30
Şüphesiz ki bunda çeşitli dersler vardır. Doğrusu biz (kullarımızı böyle) deneriz.
31
Sonra onların ardından bir başka nesil[1] meydana getirmiştik.
32
Onlardan kendilerine "Allah'a kulluk edin! Sizin için O'ndan başka ilah yoktur. (Hâlâ) takvâlı (duyarlı) davranmayacak mısınız?" (diye mesajı ulaştıran) bir Elçi (Hud'u) göndermiştik.
33
Onun halkından, kâfir olan, ahirete ulaşmayı inkâr eden ve dünya hayatında kendilerine refah verdiğimiz yöneticiler "Bu ancak sizin gibi bir insandır.[1]Sizin yediğinizden yiyor, içtiğinizden içiyor!" demişlerdi.[2]
34
(Şöyle demişlerdi): "Doğrusu, sizin gibi bir insana itaat ederseniz şüphesiz ki kaybedersiniz!
35
Size, öldüğünüz, toprak ve kemik hâline geldiğinizde, (mezardan) çıkartılacağınızı mı vadediyor?[1]
36
Size vadedilen çok uzaktır, çok uzak!
37
O (hayat), sadece şu dünya hayatımızdan ibarettir. (Kimimiz) ölürüz, (kimimiz) yaşarız;[1] bir daha asla diriltilecek de değiliz.
38
O (Hud), Allah hakkında sadece yalan uyduran bir adamdır; biz ona asla inananlar değiliz."
39
(Hud) "Rabbim! Beni yalanlamalarına karşı bana yardım et!" demişti.[1]
40
(Allah da) şöyle buyurmuştu: "Pek yakında[1] onlar mutlaka pişman olacaklar!"
41
(Nitekim) onları bir amaç için korkunç bir ses yakalamış ve kendilerini hemen sel süprüntüsüne çevirmiştik.[1] O zalimler topluluğuna "Uzak olun (defolun)!" (denmişti).
42
Sonra onların ardından başka nesiller meydana getirmiştik.
43
Hiçbir ümmet, ecelinin önüne geçemez ve onu geciktiremez.[1]
44
Sonra elçilerimizi peyderpey göndermiştik. Her toplum, kendilerine gelen elçiyi yalanlamıştı. Biz de onları (helak ederek) birbiri ardına takmış ve onları sözlere (ibretlik anılara) dönüştürmüştük. İman etmeyen kavim (merhametten) uzak olsun!
45
(45, 46) Sonra Musa'yı ve kardeşi Harun'u ayetlerimizle ve apaçık bir delille Firavun ve yöneticilerine göndermiştik. Fakat onlar, kibirlenmiş ve yücelik taslayan bir toplum olmuşlardı.
46
(45, 46) Sonra Musa'yı ve kardeşi Harun'u ayetlerimizle ve apaçık bir delille Firavun ve yöneticilerine göndermiştik. Fakat onlar, kibirlenmiş ve yücelik taslayan bir toplum olmuşlardı.
47
Onlar şöyle demişlerdi: "Toplumları bize kölelik ederken, bizim gibi olan bu iki insana inanır mıyız hiç!"[1]
48
Böylece o ikisini yalanlamış ve helak edilenlerden olmuşlardı.
49
Yemin olsun ki biz Musa'ya, doğru yola ulaşsınlar diye Kitabı vermiştik.
50
Meryem oğlunu ve (onun) annesini[1] de bir ayet (mucize) kılmıştık.[2] Onları yerleşime elverişli, suyu bulunan bir tepeye yerleştirmiştik.[3]
51
Ey elçiler![1] Temiz olan şeylerden yiyin; güzel işler yapın! Şüphesiz ki ben sizin yaptıklarınızı bilmekteyim.
52
Şüphesiz ki bu (peygamberler ve müminler), tek bir ümmet olarak sizin ümmetinizdir.[1] Ben sizin Rabbinizim. Öyle ise bana karşı takvâlı (duyarlı) olun!
53
(Ne var ki) insanlar, kendi aralarında işlerini parça parça edip kitaplara ayrıldılar. Her grup kendi yanında bulunanla sevinmektedir.[1]
54
Şimdi sen onları bir zamana kadar şaşkınlıkları içinde bırak!
55
(55, 56) Onlara verdiğimiz servet ve çocuklar ile kendilerine iyilik noktasında yardım ettiğimizi mi sanıyorlar! Hayır! Onlar (işin) farkına varamıyorlar.
56
(55, 56) Onlara verdiğimiz servet ve çocuklar ile kendilerine iyilik noktasında yardım ettiğimizi mi sanıyorlar! Hayır! Onlar (işin) farkına varamıyorlar.
57
Şüphesiz ki onlar; Rablerine olan saygıdan dolayı korkanlar,
58
Rablerinin ayetlerine inananlar,
59
Rablerine ortak koşmayanlar,
60
Rablerine dönecekleri için verdiklerini kalpleri korkudan ürpererek verenler;[1]
61
İşte onlar, hayırlarda yarışanlar ve onun için önde olanlardır.[1]
62
Biz kimseye gücünün yeteceğinden başkasını yüklemeyiz.[1] Katımızda gerçeği konuşan bir kitap vardır;[2] onlar, haksızlığa uğratılmayacaklardır.
63
(Hayır), aslında onların (inkârcıların) kalpleri bu konuda şaşkındır. Onların bunun dışında (bazı kötü) işleri[1] vardır ki onlar bu işleri yapanlardır.
64
Sonunda şımarıklarını azaba uğrattığımızda bir de bakarsın ki feryat ediyorlar.
65
(Onlara şöyle denecektir:) "(Boşuna) sızlanmayın bugün! Şüphesiz ki siz bizden yardım göremeyeceksiniz!
66
(66, 67) Elbette ayetlerim size tilavet ediliyordu (okunup aktarılıyordu) da siz buna karşı kibirlenerek arkanızı dönüyor, geceleyin (Kâbe'nin etrafında) saçmalıyordunuz."[1]
67
(66, 67) Elbette ayetlerim size tilavet ediliyordu (okunup aktarılıyordu) da siz buna karşı kibirlenerek arkanızı dönüyor, geceleyin (Kâbe'nin etrafında) saçmalıyordunuz."[1]
68
Onlar bu sözü (Kur'an'ı) hiç düşünmediler mi?[1] Yoksa kendilerine, daha önce geçmişteki atalarına gelmeyen bir şey mi geldi!
69
Yoksa elçilerini tanımadılar da bu yüzden mi onu inkâr ediyorlar!
70
Yoksa onda bir cinlenmişlik[1] olduğunu mu söylüyorlar? Hayır; o, kendilerine gerçeği getirmiştir. Onların çoğu ise gerçek(ler)den hoşlanmamaktadır.
71
Gerçek onların isteklerine uysaydı, gökler, yer ve bunlarda bulunanlar bozulup giderdi.[1] Hayır! Biz onlara zikirlerini (Kur'an'ı) getirdik; (fakat) onlar (gerçeği) hatırlamalarından yüz çevirenlerdir.
72
Yoksa sen onlardan herhangi bir karşılık (ücret) mi istiyorsun? Rabbinin vereceği karşılık (nimet) hayırlı olandır. O, rızık verenlerin en hayırlısıdır.
73
Şüphesiz ki sen onları doğru bir yola çağırıyorsun.
74
Şüphesiz ki ahirete inanmayanlar ise yoldan çıkanlardır.
75
Onlara merhamet edip içinde bulundukları sıkıntıyı giderseydik, elbette azgınlıkları içerisinde bocalayarak direnirlerdi.
76
Yemin olsun ki biz onları azapla yakalamıştık da Rablerine yine boyun eğmemişler, yalvarıp yakarmamışlardı.
77
Sonunda üzerlerine azabı çok şiddetli bir kapı açtığımız zaman, bir de bakarsın ki onlar orada ümitsiz kalmışlardır![1]
78
O, sizin için işitme (duyusu), gözler ve kalpler yaratandır. Ne kadar da azınız şükrediyor!
79
Sizi yeryüzünde çoğaltıp yayan O'dur; (mahşerde) yalnızca O'nun huzurunda toplanacaksınız.[1]
80
O, yaşatan ve öldürendir. Gecenin ve gündüzün (birbiri ardınca) değişmesi yalnızca O'na aittir.[1] Akıl etmiyor musunuz?
81
Gerçekte onlar da öncekilerin dedikleri gibi dediler:
82
"Biz ölüp de toprak ve kemik hâline gelmişken mi diriltileceğiz?[1]
83
Şüphesiz ki bu (tehdit), bize de daha önce atalarımıza da vadedilmişti. Bu, öncekilerin masallarından başka bir şey değildir"[1] demişlerdi.
84
De ki: "Biliyorsanız (söyleyin bakalım), bu dünya ve onda bulunanlar kime aittir?"[1]
85
"Allah'a aittir." diyeceklerdir. De ki: "Öyle ise (gerçeği) hatırlamaz mısınız?"
86
De ki: "Yedi kat göklerin[1] Rabbi, yüce arşın Rabbi kimdir?"
87
"Allah'a aittir." diyecekler. De ki: "(O'na karşı) takvâlı (duyarlı) olmaz mısınız?"
88
De ki: "Biliyorsanız (söyleyin), her şeyin egemenliği kendisinin elinde olan,[1] her şeyi koruyup kollayan fakat kendisi korunmaya (ihtiyacı olmaya)n[2] (güç) kime aittir?"
89
"Allah'a aittir." diyeceklerdir. De ki: "Öyle ise nasıl da büyüleniyorsunuz?"
90
Doğrusu biz onlara gerçeği getirdik; şüphesiz ki onlar yalancıdır.
91
Allah asla çocuk edinmemiştir; O'nunla birlikte ilah da yoktur. Aksi takdirde, her ilah kendi yarattığına gider (onunla ilgilenir); mutlaka onlardan biri diğerine üstün gelirdi. Allah onların (müşriklerin) yakıştırmalarından yücedir.[1]
92
Görünmeyeni ve görüneni bilendir.[1] (Müşriklerin) ortak koştuklarından yücedir.
93
De ki: "Rabbim! Onlara vadedileni (azabı) mutlaka bana göstereceksen,
94
Rabbim! Bu durumda beni zalimler topluluğunun içinde bulundurma!"
95
Biz onlara vadettiğimiz (azabı) sana göstermeye elbette gücü yetenleriz.
96
Sen kötülüğü en güzel şekilde sav![1] Biz onların yakıştırmalarını çok iyi bileniz.
97
De ki: "Rabbim! Şeytanların kışkırtmalarından sana sığınıyorum!
98
Rabbim! Onların bana yaklaşmalarından da sana sığınıyorum."[1]
99
Sonunda onlardan birine ölüm geldiğinde "Rabbim! Beni geri gönderin!" der.
100
"Belki terk ettiğim (dünya)da iyi iş(ler) yaparım!"[1] Hayır! Söylediği bu söz, (boş) laftan ibarettir. Onların arkasında diriltilecekleri güne kadar bir engel vardır.[2]
101
Sûr'a üflendiği zaman[1] artık aralarında akrabalık bağları kalmamıştır;[2]birbirlerini de soramazlar.[3]
102
Kimin terazi(de sevap)ları ağır gelirse, işte onlar kurtulanların ta kendileridir.
103
Kimin de terazi(de sevap)ları hafif gelirse, artık onlar kendilerine yazık edenlerdir; (onlar) ebedî cehennemdedir.[1]
104
Ateş, yüzlerini yalar (yakar); orada dişleri dışarı fırlar bir hâlde bulunurlar.[1]
105
Ayetlerim size tilavet edilmemiş (okunup aktarılmamış) mıydı! Siz de onları yalanlamıştınız.
106
Onlar şöyle demiş (olacak)lardır: "Rabbimiz! Azgınlığımız bize galip geldi; biz bir sapkınlar topluluğuyduk.
107
Rabbimiz! Bizi buradan çıkar! Bir daha (yaptıklarımıza) dönersek, artık belli ki biz zalim insanlarız."
108
(Allah) şöyle buyurmuş (olacak)tır: "Alçaldıkça alçalın orada![1] Bana karşı konuşmayın artık![2]
109
Şüphesiz ki kullarımdan bir grup, ‘Rabbimiz! İman ettik, bizi affet; bize merhamet et! Sen merhametlilerin en hayırlısısın' demişlerdi.
110
İşte siz onlarla alay etmiştiniz; sonunda (bu alaycılığınız) size beni anmayı unutturdu; onlara gülüyordunuz.[1]
111
Şüphesiz ki bugün ben de onlara, (dünyada) sabretmelerinin karşılığını verdim; şüphesiz ki onlar başaranlardır."[1]
112
(Allah, inkârcılara) "Yeryüzünde kaç sene kaldınız?" diye soracaktır.
113
Onlar da "(Muhtemelen) bir gün veya günün bir kısmı kadar kaldık; işte sayanlara sor!" cevabını vereceklerdir.[1]
114
(Allah) şöyle buyuracaktır: "Sadece az bir süre kaldınız; keşke (bunu) bilmiş olsaydınız!
115
Sizi sadece boş yere yarattığımızı ve şüphesiz ki huzurumuza döndürülmeyeceğinizi mi sandınız?"[1]
116
Gerçek[1] hükümdar olan Allah yücedir.[2] O'ndan başka ilah yoktur. O, değerli arşın sahibidir.
117
Kim Allah ile birlikte başka bir ilaha yalvarırsa -ki bu kişinin hiçbir delili yoktur- o kimsenin hesabı ancak Rabbinin katındadır. Şüphesiz ki kâfirler kurtulamayacaklardır.
118
De ki: "Rabbim! Affet! Merhamet et! Sen merhametlilerin en hayırlısısın."