⌂Ana Sayfa ☾Günlük Ayet
38
SURE

Sad Suresi

Süleymaniye Vakfı • Süleymaniye Vakfı Meali
← Önceki Sure Sonraki Sure →
⌄
⌄
00:00 / 00:00
1
SAD! Doğru bilgiler içeren Kur'an'a yemin olsun.
2
Bu kitabı görmezlikten gelenler, aslında kendilerini güçlü görüp ayrı duranlardır.
3
Onlardan önce nice nesiller, etkisizleştirdiğimiz sırada yalvarıp yakardılar ama artık iş işten geçmişti.
4
O nankörler (kafirler), içlerinden bir uyarıcının gelmesine şaşırdılar da şöyle dediler: "Bu adam, insanı büyüleyen bir yalancıdır".
5
İlahları tek bir ilah[1] yaptı; öyle mi? Bu gerçekten çok tuhaf bir şey!"
6
İleri gelenleri şöyle deyip geçtiler: "Gidin, ilahlarınıza sahip çıkın. Sizden istenen odur."
7
"Son şeriatta bunu duymadık; bu sadece uyduruk bir şey".
8
"Bu bilgi aramızdan ona mı indirildi?" derler. Aslında bunların benim bilgimden şüpheleri var. Yok yok... Henüz azabımı tatmadılar.
9
Üstün ve çokça bağış yapan Rabbinin(Sahibinin) ikram hazinesi, yoksa onların yanında mı?
10
Ya da göklerde, yerde ve ikisinin arasındaki bütün yetki onlarda mı? Öyleyse yollara koyulup tırmansınlar.
11
Bunlar burada, kaybetmiş ordulardır[1].
12
Onlardan önce Nuh halkı, Ad ve kazıkları (piramitleri) olan Firavun da yalana sarılmıştı,
13
Semud ve Lut halkı, bir de Eyke'liler. İşte o kaybetmiş kitleler.
14
Bunlar elçilerimi yalanladı ve azabımı hak ettiler.
15
Bunların beklediği de ertelenmeyecek olan bir sesli buyruktan başkası değildir.
16
Bunlar şöyle derler: "Sahibimiz! Hesap gününü beklemeden payımıza düşeni hemen ver!"
17
Bunların sözlerine sabret. Kulumuzu; güçlü Davut'u anlat. Çünkü o, pek saygılıydı.
18
Akşamleyin ve kuşluk[1] vaktinde onunla birlikte ibadet eden dağları, hizmetine vermiştik.
19
Kuşlar da (hizmetindeydi, onunla[1]) toplu halde ibadet ederlerdi. Hepsi ona pek saygılıydı.
20
İktidarını güçlendirdik. Ona hikmet (doğru karar verme) ve etkili konuşma yeteneği vermiştik.
21
Davacıların haberi sana geldi değil mi? Hani surlardan iç odaya sızmışlardı.
22
Davut, onları birden karşısında görünce telaşa kapıldı. "Korkma, dediler. Biz davalı iki tarafız; birimiz ötekinin hakkına girdi; aramızda doğru karar ver, taşkınlık etme. Bize doğru yolu göster.
23
"Bu, benim kardeşimdir; onun doksan dokuz koyunu, benim bir koyunum var; onu ben koruyayım dedi ve konuşmasıyla beni bastırdı."
24
Davut (konuyu anlamadan) dedi ki "Senin koyununu kendi koyunlarına katmak istemesi yanlıştır. Çünkü malları karışmış olanların çoğu birbirlerinin hakkına girerler. İnanıp güvenen ve iyi iş yapanlar, öyle yapmazlar ama onlar da pek azdır[1]." Davut, sınandığını[2] anladı. Hemen Rabbinde(Sahibinden) bağışlanma diledi, secdeye kapandı ve bütün samimiyetiyle ona yöneldi.
25
Biz de onun hatasını bağışladık. Katımızda bize daha yakın olma ve mutlu son onun hakkıdır.
26
"Bak Davut! Bu topraklarda seni halife yaptık (gücü ve yetkiyi sana verdik); insanlar arasında doğru karar ver. Sakın duygusal davranma; duygusallık seni Allah'ın yolundan saptırır. Allah'ın yolundan sapanların hakkı; hesap gününü unutmalarına karşılık şiddetli azaptır."
27
Göğü, yeri ve ikisinin arasındakileri boşuna yaratmadık. Bu, nankörlerin (kafirlerin) kuruntusudur. O nankörlerin, ateşten çekecekleri var.
28
İnanıp güvenen ve iyi işler yapanları, kurulu düzeni bozanlarla (bozguncularla) bir tutar mıyız? Ya da kendini bozmamış olanlarla[1], günaha batanları bir mi tutarız?
29
Bu bereketli[1] bir kitaptır. Onu sana indirdik ki ayetler arasındaki bağlantıları görsünler ve sağlam duruşlu olanlar ondan bilgi edinsinler.
30
Davut'a Süleyman'ı bağışladık; o ne güzel kuldu! Çok saygılıydı.
31
Bir akşam üzeri ona çalımlı cins atlar gösterilmişti.
32
Dedi ki "Ben malı, Sahibimi düşündürdüğü için severim." Sonra atlar yerlerine çekildi.
33
"Onları bana tekrar getirin" dedi. Hemen ayaklarını ve boyunlarını okşamaya başladı.
34
Tahtının üzerine bir ceset bırakarak Süleyman'ı zor bir imtihandan[1] geçirdik, sonra gerçeği gördü.
35
"Sahibim, suçumu affet ve bana öyle bir hakimiyet ver ki benden sonra kimse ona ulaşamasın. Çünkü çokça bağışta bulunan Sensin" dedi.
36
Bunun üzerine rüzgarı emrine verdik; onun belirlediği tarafa tatlı tatlı eserdi.
37
Bina yapabilen ve denize dalabilen bütün şeytanları.[1]
38
Kelepçelerle birbirlerine bağlanmış olanlarını da emrine verdik.
39
Bu, bizim sana ikramımızdır; başkasına ister ver, ister verme, hesabı sorulmayacaktır.
40
Katımızda bize daha yakın olma ve mutlu son, onun hakkıdır.
41
Kulumuz Eyyub'tan da bahset; birgün Sahibine: "Şeytan bana yorgunluk ve azap verdi" diye seslenmişti.
42
Ona "İki ayağınla sıçra![1] İşte soğuk yıkanma yeri ve içme suyu" dedik.
43
Katımızdan bir ikram, sağlam duruşlu olanların ders alacakları bir hikaye olsun diye ona ailesini ve bir o kadarını daha bağışladık.
44
Ona: "Eline bir demet ot al, onunla (tenine) vur da günaha girme[1]" dedik. Onu pek sabırlı bulduk. Ne güzel kuldu! Çok da saygılıydı."
45
Güçlü ve kavrayışı kuvvetli kullarımız İbrahim, İshak, Yakub'u da anlat.
46
Samimiyetle ahirete odaklanmalarına karşılık onları bize karşı samimi kişiler saydık.
47
Katımızda onlar, iyi ve seçkin kimselerdir.
48
İsmail, İlyas ve Zülkifl'den de bahset; hepsi de iyi kimselerdi.
49
Bu, tümüyle doğru bilgidir. Mutlu son kendini bozmamış olanlarındır[1].
50
Onlara, kalıcı cennetler (bahçeler) verilecek, bütün kapılar onlara açık olacaktır.
51
Orada keyif çatacaklar, çeşit çeşit meyveler ve içecekler isteyeceklerdir.
52
Yanlarında gözlerini üzerlerinden ayırmayan, yaşıt hizmetçi kızlar (huriler) olacaktır.
53
Hesap günü için size söz verilen budur.
54
Bu rızık bizdendir; tükenecek değildir.
55
Burası böyle olacak ama azgınların sonu da çok kötü olacaktır.
56
Cehenneme gidecekler ve orada kavrulacaklardır. Ne kötü yataktır o!
57
Onlarınki bu! Tatsınlar bakalım, kaynar ve dondurucu su.
58
Bunun benzeri daha nice çifte azap.
59
Onlara: "İşte sizinle birlikte günaha dalan bir bölük daha!" denir. Bunlar da rahat yüzü görmeyecek, ateşe atılacaklardır.
60
(Yeni gelenler öncekilere) "Rahat yüzü görmemeyi asıl hak eden sizlersiniz. Bu suçu önce siz işlediniz... Burası da ne kötü konaklama yeri böyle!" derler.
61
"Sahibimiz, bu suçu bizden önce işleyenleri bu ateşte iki kat cezalandır." derler.
62
Birbirlerine dönüp "Kötü ve tehlikeli saydığımız kimseler vardı; onları niye göremiyoruz?
63
Onları hep hafife alırdık; yoksa gözümüzden mi kaçırdık?"
64
Bu iş, yani cehennemliklerin birbirleriyle çekişecek olmaları kesin gerçektir.
65
De ki "Ben sadece uyarırım. Allah'tan başka ilah yoktur; o bir tektir ve karşı konulmaz gücü vardır.
66
O, göklerin, yerin ve ikisinin arasında olanların Sahibidir. Üstündür, suçları örter."
67
De ki "Bu büyük bir haberdir.
68
Siz ise ondan yüz çeviriyorsunuz.
69
Mele-i A'la'dakilerin[1] tartışmaları ile ilgili bir bilgim olmaz.
70
Bana sadece, doğruları açıklayan bir uyarıcı olmam vahyedilmektedir."
71
Bir gün Sahibin meleklere "Balçıktan bir beşer[1] yaratıyorum" dedi.
72
"Onu tamamlayıp içine ruhumdan üfleyince onun için secdeye kapanın."
73
Bütün melekler birlikte secde ettiler.
74
İblis secde etmedi, büyüklendi ve emri görmezlikten gelenlerden (kafirlerden) oldu.
75
Allah ona, "İblis, elimle yarattığıma secde etmeni engelleyen ne oldu? büyüdün mü, yoksa kendini yüce görenlerden mi oldun[1]?"
76
İblis dedi: "Ben ondan iyiyim; beni ateşten yarattın ama onu balçıktan yarattın."
77
"Buradan (Mele-i A'la'dan) çık; sen taşlananlardansın[1].
78
Hesap verme gününe kadar lanetim[1] senin üzerinde olacaktır."
79
Dedi ki "Sahibim, yeniden diriltilecekleri güne kadar bana süre ver; öldürme."
80
"Sen, süre verilenlerdensin,
81
O belli gün gelinceye kadar bekletileceksin."
82
"Öyleyse senin gücüne yemin olsun ki onların hepsini hayallere daldıracağım.
83
Sana kul olanlara, onlardan samimi olanlara bir şey yapamam" dedi.
84
Allah dedi ki "İşte bu gerçekleşir! Ama şu sözüm de gerçekleşecektir;
85
Cehennem'i senden yana olanla ve onlardan sana uyanlarla dolduracağım."
86
(Ey Muhammed) Onlara de ki "Yaptığım işe karşılık sizden bir karşılık istemiyorum. Ağır yükler yükleyen biri de değilim."
87
Benim anlattığım (Kur'an), herkesin işine yarayacak doğru bilgidir
88
(Onun) verdiği haberi, bir süre sonra kesinlikle öğreneceksiniz."